Umut Varsa Hayat Vardır

Umut Arayışı

“Hayatın olduğu yerde umut da vardır” sözü derin bir gerçektir. Ancak bunun tersi daha da derindir: “Umut varsa hayat vardır.”

Biz insanlar umut eden varlıklarız; büyük ölçüde beklentilerimizle, geleceğini bildiğimiz ve dört gözle beklediğimiz şeyler sayesinde yaşarız. Eğer umut ışığı sönerse, hayat sadece bir “var olma” çabasına indirgenir; bu da hayatın asıl amacından çok daha sönük bir durumdur. Bu, yüzleşmemiz gereken bir gerçektir.

Eğer umut ışığı sönerse, hayat sadece bir “var olma” çabasına indirgenir; bu da hayatın asıl amacından çok daha sönük bir durumdur.

Gittiğim okul, İngiltere’nin eğitim seçkinlerinden olan bir müdürler konferansı okuluydu. Oradaki parlak eğitmenler topluluğu içinde en göze çarpan bilgin, (arkasından elbette) “Bill” dediğimiz okul müdürüydü. Oxford’da Grek ve Latin klasikleri okurken, Bill’in eline su dökebilecek ya da bana onun öğrettiklerinin yarısını öğretebilecek bir öğretmenle hiç karşılaşmadım. Bill, inancından uzaklaşıp bir tür Budist olmuş bir din görevlisinin oğluydu.

Onlarca yıl sonra, eski öğretmenlerimden biriyle sohbet ederken, o zamanlar emekli olan ve doksanlı yaşlarının başında olduğunu bildiğim Bill’i sordum. Yakın zamandaki bir ziyaretine dayanan cevabı —kelimesi kelimesine hatırlıyor gibiyim— şöyleydi: “Çok çökmüş durumda. Bu günlerde ne yaptığını sordum; tek söylediği ‘Sonu bekliyorum’ oldu.” Bill’in en parlak dönemindeki o keskin ve canlı zihnini hatırlayınca, onun adına çok üzüldüm. Bildiğimiz gibi, Budizm umut doğurmaz. Karşımda vaktiyle çok başarılı olmuş, uzun bir ömür sürmüş; ama yaşlandıkça çiçek açmak yerine solup giden bir adam vardı. Bir insanın umut edebileceği en iyi şey bu mudur?

Sondaki Umut

Alexander Pope, o kendine has tumturaklı üslubuyla, “İnsanın bağrında umut sonsuza dek yeşerir” demiştir, ama öykü bundan ibaret değildir. Hayatın ilk yarısında, doğal umut insanı gerçekten ileriye doğru kamçılar. Çocuklar büyüdüklerinde her şeyi yapmayı umarlar; gençler biraz paraları olduğunda bir yerlere gitmeyi ve bir şeyler yapmayı umarlar; yeni evliler iyi bir kazanç, güzel bir ev ve hayırlı çocuklar umarlar; düzenini kurmuş çiftler, çocukların elleri ekmek tutup evden uçacakları ve kendilerinin dünyayı gezmekte özgür kalacakları günü umarlar. Peki ya sonra?

Öyle bir nokta gelir ki, yaşlılar ve “yaşını almış” olanlar, yapmak istedikleri her şeyi zaten yaptıklarını ve geri kalan her şeyin artık kalıcı olarak ulaşılamaz olduğunu fark ederler (acı bir gülümsemeyle “hayat çok kısa” deriz).

Yine de hayat devam eder. Bugün insanlar eskisine göre daha uzun yaşıyorlar; ancak genel deneyim, ileri yaşın sadece kasvetli bir can sıkıntısı getirdiğini, iyi yaşamın ise günde üç öğün yemek, televizyon izlemek ve gece yatacak bir yatağa indirgendiğini gösteriyor. Bedensel sağlık bozulurken, zihin ve hafıza giderek kontrolden çıkarken, yaşlılığın daha iyi ve daha zenginleştirici bir deneyiminin mümkün olup olmadığı, seküler sosyal teorinin cevapsız bıraktığı bir sorudur.

Ancak Kutsal Kitap’ın bir cevabı vardır.

Gelecekteki Görkem

Kutsal Kitap bize seküler teorilerin boy ölçüşemeyeceği neyi sunar?

Tek kelimeyle: Umut. Buradaki umut, karanlıkta ıslık çalmak gibi zayıf bir iyimserlik değil; bizzat Tanrı vaat ettiği için neyin geleceğine dair duyulan güçlü bir kesinliktir. Bu umut, hem din hem de felsefe alanında eşsizdir. Filozof Kant, “Neyi umut edebilirim?” sorusunun bir insanın sorabileceği en önemli sorulardan biri olduğunu gözlemlemiş, ancak buna cevap verebileceğini iddia etmemiştir.

Buna karşılık Kutsal Kitap, doğrudan bu soruya hitap eder. Mesih’e ait olanların önüne, bu dünyanın ötesine uzanan, mucizelerle, zenginliklerle ve sevinçlerle dolu bir kader koyar ve buna genel olarak “görkem” adını verir. Bu çok büyük ve heyecan vericidir; Yeni Ahit yazarları da bunun böyle olduğunu hissettiklerini açıkça belli ederler.

Peki, dört gözle beklediğimiz şey nedir? 2. Korintliler 5:1–8, “bu hafif ve geçici sıkıntıları” —kötü sağlık, sakat kalmış uzuvlar, bedensel acılar; gerileyen zihinler, hafızalar, ilişkiler ve kişisel durumlar; hakaretler, zalimlikler ve başka ne varsa— etkisiz kılacak, silecek ve uzak bir anıya dönüştürecek olan umudumuzu simgesel bir dille önümüze koyar. Bu umut bizi, her şeyin bu kadar iyi olabileceğine dair hayranlık uyandıran bir sevinçle doldurur.

Yeni Bir Konut

Pavlus, her Hristiyan’ın kişisel umudunu açıklamaya bedenle başlar ve bize gelecek olan daha iyi bir bedenden söz eder. Hepimizin bildiği gibi biz insanlar, bedene bürünmüş canlarız; yani yaşamaları ve kendilerini ifade etmeleri için bedenler verilmiş bireyleriz. Platon’un hayal ettiği, tek zevkin entelektüel olduğu bedensiz bir yaşam, şu an yaşamakta olduğumuz bedene bürünmüş hayattan çok daha yoksul bir şey olurdu.

Yine de işin bir de zor yanı var. Pavlus bir çadırcıdır; bu yüzden, içinde yaşadığımız şu anki bedeni bir çadıra —geçici bir konuta— benzetmesi şaşırtıcı değildir. Ancak Pavlus, aynı zamanda birinci yüzyılın medeni bir insanıdır; yollarda olmadığı zamanlarda kentte yaşayan bir müjdeci ve pastördür. Bu yüzden, bizi bekleyen o daha iyi bedeni bir çadırdan ziyade bir eve —Tanrı’nın bizi bir gün içine taşıyacağına söz verdiği kalıcı, daha yüksek kaliteli bir meskene— benzetmesi de gayet doğaldır. Ne de olsa çadırlar çok dayanıksız yaşam alanlarıdır. Sızdırırlar, yağmurda ıslanıp damlatırlar, soğuğu ve sıcağı içeri alırlar; içindeki zemin olmasa bile etrafındaki toprak çamurlaşır ve çadır deneyiminin bir parçası kirlilik haline gelir.

Yeni Giysiler

1. ve 4. ayetlerde Pavlus, bedenimize veda ettikten sonra sonsuza dek “çıplak” veya “giysisiz” kalacağımız, yani kalıcı bir kayıp içinde olacağımız fikrini reddeder. İstediğimiz ve sahip olacağımız şey bu değildir. Aksine bizi bekleyen şey, yeni bir “ev” sahibi olmaktır: “Göklerde Tanrı'nın bize sağladığı bir konut –elle yapılmamış, sonsuza dek kalacak bir evimiz– vardır.” (2. Korintliler 5:1). Bu evi, sanki halihazırda giydiğimiz bir şeyin üzerine (örneğin soğuk bir günde dışarı çıkarken üzerimize aldığımız bir palto gibi) giyeceğiz. Böylece “giysisiz” kalmayacak, aksine Tanrı’nın bizim için yaptıklarından ötürü “üstümüze bir şeyler giymiş” olacağız; “Öyle ki ölümlü olan, yaşam tarafından yutulsun” (4. ayet).

Benzetmeler biraz karışık ve bulanık olsa da temel anlam nettir: Tanrı’nın bizi diriliş bedenlerimize yerleştirme işi her neyi içeriyorsa (ki bu şu an hayal edebileceğimizden çok daha fazlasıdır), bu bizi yoksullaştırmayacak, aksine zenginleştirecektir. Bizi hayal kırıklığına uğratmayacak, aksine tamamlayacaktır. Ve bu süreç zaten başlamıştır.

Pavlus’un burada artık evimiz olacak olan yeni bir konuta yerleşmek olarak resmettiği o beklenen dönüşüm veya yeniden bedene bürünme hakkında olumlu yönde ne söyleyebiliriz? Kabul etmek gerekir ki çok fazla bir şey değil; söylenen olumlu şeyler aslında olumsuzlukların giderilmesidir. Bu dünyadaki ideal bir yeni evde her şey mükemmel çalışır ve hiçbir şey arıza yapmaz; diriliş bedenlerimizde de durum aynı olacaktır. Dirilen İsa tanınabilir durumdaydı; bu yüzden biz de “üstümüze bir şeyler giydiğimizde” aynı durumun bizim için de geçerli olacağından emin olabiliriz. Birbirimizi tanıyacağız ve bu tanımanın sevincini yaşayacağız.

Yeni Bir Ev

Şimdi Pavlus, bu dünyadaki Mesih’e olan iman yaşamımız ile O’nu göreceğimiz ve O’na sonsuza dek mümkün olan en yakın mesafede olacağımız o vaat edilen gelecek yaşam arasındaki zıtlığın zirvesine ulaşıyor. Bu zıtlığı şu kelimelerle ifade ediyor: “...bedenden uzakta, Rab’bin yanında olmayı yeğleriz.” (2. Korintliler 5:6-8). Hâlâ bu bedendeyken —uzaktayız; ancak bu bedenden ayrıldığımızda— evimizdeyiz. İsa bizzat ilk öğrencilerine şu güvenceyi verdi: “Çünkü size yer hazırlamaya gidiyorum. Gider ve size yer hazırlarsam, siz de benim bulunduğum yerde olasınız diye yine gelip sizi yanıma alacağım.” (Yuhanna 14:2–3). O öğrenciler, gelmiş geçmiş tüm imanlıları temsil ediyordu ve İsa’nın vaadi her birimiz için hala geçerli bir sözdür.

Her Hristiyan, her gün bu vaadi ve duayı yeniden kavrayabilir ve kuşkusuz kavramalıdır; ileriye uzun bir bakış fırlatıp Pavlus ile birlikte şunu söyleyebilir: “Cesaretimiz vardır diyorum ve bedenden uzakta, Rab'bin yanında olmayı yeğleriz.” (2. Korintliler 5:8).

İleriye ve Mesih’e Bakın

Ne bu sözleri yazan ben, ne de onları okuyan siz, bu dünyadan ayrılmanın deneyimsel olarak nasıl bir şey olacağını henüz bilmiyoruz.

Ancak bir gün hepimiz bunu yaşamak zorunda kalacağız. Bedenden çıkıp öteki dünyaya geçiş sürecinin bir yerinde bizzat Mesih’in bizi karşılayacağını bilmek harika bir duygudur; böylece girdiğimiz o yeni yaşam düzeninde farkına varacağımız ilk şeyin O’nun yüzü olmasını bekleyebiliriz.

Bunu dört gözle beklemek; yaşlandıkça ve zayıflıklarımız, kısıtlılıklarımız ile “bedendeki dikenler” arttıkça, besbelli Pavlus’u ayakta tuttuğu gibi bizi de ayakta tutacak olan umuttur. “Bu nedenle her zaman cesaretimiz vardır.” (2. Korintliler 5:6).

Daima öyle kalalım.

J. I. Packer (1926–2020), Regent College'da Yönetim Kurulu Teoloji Profesörü olarak görev yapmıştır. Aralarında klasikleşmiş çok satan "Tanrı'yı ​​Tanımak" da bulunan çok sayıda kitap yazmıştır. Packer ayrıca İngilizce Standart Versiyon İncil'inin genel editörlüğünü ve ESV Çalışma İncili'nin teolojik editörlüğünü yapmıştır.

Bu makale, Crossway tarafından yayınlanan orijinal İngilizce makaleden izin alınarak çevrilmiştir.

Makalenin orijinali için buraya tıklayınız.