İşte Lütuf Tanrısı!

Günah Nedir?

Günah, basit bir tabuyu yıkmak ya da sıradan bir geleneği aşmak değildir. Günah, Tanrı’nın bizimle yaptığı o kutsal antlaşmayı ihlal eder. Aynı zamanda O’nun aramızda kurduğu o güzel dayanışmayı yerle bir eder.

Örneğin, Davut’un tövbe duası olan Mezmur 51’de, işlediği günahı tam bir gerçekçilikle tanımlamak için üç kelime kullanır:

“Ey Tanrı, lütfet bana, 
Sevgin uğruna; sil isyanlarımı, 
Sınırsız merhametin uğruna. 
Tümüyle yıka beni suçumdan, 
Arıt beni günahımdan.” (Mezmur 51:1–2)

İlki, “isyan”dır. Yani Tanrı’ya karşı bilerek, isteyerek yapılan açık bir başkaldırıdır. Davut, başka bir adamın karısını alıp onu hamile bıraktığında tam olarak ne yaptığını biliyordu (2. Samuel 11). Tanrı’ya meydan okudu. Bu davranışı, Tanrı’ya parmak sallamak gibiydi. Bu, Yusuf’un kardeşlerinin onu bilerek satması (Yaratılış 50:17) için kullanılan kelimenin aynısıdır. Bu sadece bir hata değildi.

Davut acaba ne düşünüyordu? Belki de Tanrı’ya itaat ederek yaşadığı hayattan bunalmış hissediyordu. Belki de “Tanrı bana borçlu” gibi bir düşünceyle kendine acıyordu. Belki de, “Neden özgürleşip seçeneklerimi keşfetmiyorum?” diye düşünmeye başladı. Huzursuz bir özacıma, bize korkunç şeyler yaptırabilir.

İkincisi, “suç”tur. Yani çarpık, bozulmuş, yıkıcı bir eylemdir. Bu kelime Yeşaya 24:1’de, Rab’bin yeryüzünün yüzeyini doğal olmayan bir biçime “altüst etmesi” için kullanılır. “Suç” kelimesi kulağa eski moda bir tabir gibi gelebilir. Ancak Yüzüklerin Efendisi’ndeki o tuhaf, küçük kötü karakter Gollum’u düşünün. O artık kendisi değildi. Acayip bir şeye dönüşmüştü. Davut da Gollum gibi, Tanrı’nın verdiği cinselliği bozup yozlaştırdı; onu hayat veren bir şeyden hayat alan bir şeye, asil bir durumdan iğrenç bir hale dönüştürdü.

Suç işlemek, harika bir iletişim teknolojisi olan akıllı telefonu alıp onunla çivi çakmaya benzer. Akıllı telefon bunun için değildir; sonunda kırılır.

Üçüncüsü, “günah”tır. Yani hedefi tutturamamak veya yolunu kaybetmektir. Bu kelime Hakimler 20:16’da, son derece yetenekli adamların “hedefi hiç şaşırmadan” sapanla taş atabildikleri sahnede geçer. Biz de harita “Eve gitmek için buradan sağa dön” dediğinde sola dönerek hedefi şaşırırız. Sonra da kaybolmamıza, vakit kaybetmemize, geç kalmamıza ve başkalarını hayal kırıklığına uğratmamıza şaşmamak gerekir. Günah, abur cubur yiyerek sağlıklı olmaya çalışmak gibidir. İşe yaramaz. Günah sadece hedefi şaşırtır ve bizi yarı yolda bırakır. Sonunda kaybolmuş, yalnız kalmış, çökmüş ve bunu itiraf edemeyecek kadar gururlu bir halde geliriz.

Davut bunu Mezmur 51:4’te şöyle özetler: “Senin gözünde kötü olanı yaptım.” “Kötü” ağır bir kelimedir! Sadece başkalarının yaptıklarını değil, kendi yaptıklarımızı da bu kelimeyle tanımlayacak kadar dürüst olabilir miyiz?

Yanlışın her türünde -Tanrı’ya meydan okurken, O’nun armağanlarını kötüye kullanırken ya da O’nun yolundan saparken- kendimizi öngörmediğimiz kayıplar, yaralar ve üzüntülerle aynı dip noktada buluruz. Parlak bir zekaya sahip olan Lord Byron, otuz altıncı doğum gününde şunu yazmıştı:

“Günlerim artık sararmış bir yaprak;

Aşkın çiçekleri, meyveleri yitip gitti;

O kemiren kurt, o maraz ve keder,

Yalnızca benimdir şimdi!”

Eğer sadece daha zekice günah işlersek, bu acı verici sonuçlardan kaçabileceğimizi sanmayalım. Hayır, günah bizi her zaman mağlup ve utanç içinde bırakan sonuçlara hapseder. Sonra gözyaşlarımız akar. Tam bir dip noktası!

Tanrı Şimdi Bizim Hakkımızda Ne Hissediyor?

Tanrı bizim gibi günahkârlara tiksinerek mi bakıyor? Neden bakmasın ki? Yaptıklarımıza -ya da yapmadıklarımıza- bir bakın! Bizim gibi insanların artık ne umudu olabilir? Kutsal Kitap, Tanrı’yı hak etmeyen bizim gibi günahkârlar için Tanrı’nın yüreğinin nasıl olduğunu gösterir. Şuna bir bakın:

“Nasıl vazgeçerim senden, ey Efrayim? 
Nasıl teslim ederim seni, ey İsrail? 
Yüreğim değişti içimde, alevlendi acıma duygularım.  
Çünkü ben insan değil, Tanrı'yım, 
Kutsal Olan'ım aranızda...” (Hoşea 11:8–9)

Günahınız, Kurtarıcıyı yenecek kadar güçlü değildir.

Tanrı, halkı için ıstırap çekiyor. Yüreğini kederlendiren şey, halkının O’na karşı işlediği günahlardan ziyade, onları Kendi halkı olarak kaybetme düşüncesidir. “Nasıl bırakırım seni?” demesi, “Seni asla bırakamam!” demesinin bir yoludur. Biz O’nu incitsek bile, Tanrı için bizimle olan antlaşmasını bozmak düşünülemez bir şeydir. Ve Tanrı bu kadar derin bir şefkat duyuyor; bunu kurallarını esnettiği için değil, tam olarak Tanrı olduğu için yapıyor: “Çünkü ben insan değil, Tanrı’yım.” Başka bir deyişle: “Ben sizin gibi alıngan, parlayan ve intikam peşinde koşan biri değilim. Ben Kutsal Olan’ım. Tam aranızda, Tanrı olmanın gerektirdiği her şeyi yerine getiriyorum. Sizin için daha iyi olan bir geleceğe açılan kapı burasıdır: Benim sizi sevme konusundaki sonsuz kapasitem.”

İşte lütuf Tanrısı!

Tanrı’ya bu kadar nazik olduğu için yanlış olduğunu söylemeyin. O'nun lütfu sizin düzeltmenize ihtiyaç duymaz. Sizin, O’nun lütfunu kabul etmeye, mesafeli durmayı bırakıp O’na koşmaya ve kendinizi O’nun kollarına bırakmaya ihtiyacınız var. Ne bekliyorsunuz?

Kutsal Kitap, İsa Mesih’in bize duygudaşlık eden başkâhinimiz olduğunu söyler (İbraniler 4:15). Kutsal Kitap, O’nun “bilgisizlere ve yoldan sapanlara yumuşak davrandığını” söyler (İbraniler 5:2). Kutsal Kitap nettir: Tanrı bizim günahlarımızı Kendi lütfuyla dengelemez. Çoğalan günahlarımızı, Kendi bereketli “hiper-lütfuyla” kat kat aşar (Romalılar 5:20). O’nun en büyük görkemli işi, bizim günah üstüne günahımıza, “lütuf üzerine lütuf” ile kat kat karşılık vermesidir (Yuhanna 1:16). Kutsal Kitap Müjdesi’nin tüm mantıksal yapısı şu iki basit kelimede özetlenmiştir: “Çok daha fazla” (Romalılar 5:15-17). En kötü günahınız, O’nun “çok daha fazla” olan lütfunun gölgesinde kalır.

Açık konuştuğum için kusura bakmayın, ama sert bir kayaya çarptınız. Günahınız, Kurtarıcıyı yenecek kadar güçlü değildir. En iyisi teslim olun, saklandığınız yerden çıkın ve beyaz bayrak sallayın. Sizin ve benim için o en dip noktada bekleyen şey, Mesih’in çarmıhta bunu hak etmeyenler için tamamladığı işidir. Ve böylesine şaşırtıcı bir umudu başka hiçbir yerde bulamayız.

Buna karşılık yaptığımız tek şey, yapabileceğimiz tek şey, O’nun lütfunu imanın boş elleriyle -ve evet, günahın kirli elleriyle bile olsa- kabul etmektir.

Ray Ortlund, Renewal Ministries'in başkanı, Nashville'deki Immanuel Kilisesi'nde papazların papazı ve Kuzey Amerika Anglikan Kilisesi'nde kanonik teologdur. Evlilik ve Kutsal Kitap’ın Gizemi; Pornografinin Ölümü; ve Yeşaya ve Süleyman’ın Özdeyişleri üzerine yorum kitapları da dahil olmak üzere birçok kitabın yazarıdır. Ayrıca ESV Çalışma Kutsal Kitap’ına da katkıda bulunmaktadır. Eşi Jani ile elli yıldır evlidir.

Bu makale, Crossway tarafından yayınlanan orijinal İngilizce makaleden izin alınarak çevrilmiştir.

Makalenin orijinali için buraya tıklayınız.